Shloka 24
अनादिनिधन ये त्वामनुध्यायन्ति वै नरा: । तांस्त्वं पासीत्ययं वाद: स गतो व्यर्थतां कथम्
anādinidhana ye tvām anudhyāyanti vai narāḥ | tāṁs tvaṁ pāsi ity ayaṁ vādaḥ sa gato vyarthatāṁ katham ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ព្រះអម្ចាស់! អ្នកគ្មានដើមគ្មានចុង។ មនុស្សណាដែលរំលឹក និងសមាធិលើអ្នកជានិច្ច អ្នកប្រាកដជាការពារពួកគេនៅពេលមានគ្រោះថ្នាក់។ ដូច្នេះ សច្ចាវាចារបស់អ្នកដែលបានប្រកាសនេះ តើធ្វើដូចម្តេចបានជាហាក់ដូចជាក្លាយទៅជាឥតប្រយោជន៍?»
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical-religious expectation that steadfast contemplation (anudhyāna) of the eternal Lord entails divine protection; it raises a moral challenge when lived experience appears to contradict that promise, inviting reflection on faith, karma, and the timing/means of divine aid.
The speaker frames a pointed question to the addressed Lord: if it is a known principle that devotees who constantly remember you are protected, why does that principle appear to have failed here? The line functions as a lament and a theological inquiry within the unfolding events.