Shloka 10
तां क्रोशन्ती पृथा दुःखादनुवब्राज गच्छतीम् । अथापश्यत् सुतान् सर्वान् हृताभरणवासस:
tāṁ krośantīṁ pṛthā duḥkhād anuvabrāja gacchatīm | athāpaśyat sutān sarvān hṛtābharaṇavāsasaḥ ||
ពេលដ្រೌបទីដើរទៅមុខ ដោយស្រែកយំក្នុងទុក្ខវេទនា ព្រឹថា (គុនទី) ដែលត្រូវទុក្ខសោកគ្របដណ្តប់ បានដើរតាមពីក្រោយនាងមួយចម្ងាយ។ បន្ទាប់មក នាងបានឃើញកូនប្រុសទាំងអស់របស់នាង—ត្រូវគេដកយកសម្លៀកបំពាក់ និងគ្រឿងអលង្ការចេញ—ជារូបភាពនៃការប្រមាថ ដែលបង្ហាញការរលំរលាយនៃសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់រាជវង្ស និងភាពវឹកវរនៃធម៌ដែលបានកើតឡើងក្នុងសភា។
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma in public life produces cascading harm: the dishonoring of a woman and the stripping of the rightful heirs symbolize the erosion of dignity and justice. It implicitly condemns a polity where power overrides moral restraint.
Draupadī, crying in distress, is being led away; Kuntī follows her in grief. Kuntī then sees her sons (the Pāṇḍavas) in a state of disgrace, with their clothing and ornaments taken—indicating their subjugation and the severity of their humiliation.