Shloka 9
इदं हि वासो यदि वेदृशानां मनस्विनां रौरवमाहवेषु । अदीक्षितानामजिनानि यद्वद् बलीयसां पश्यत पाण्डवानाम्
idaṃ hi vāso yadi vīdṛśānāṃ manasvināṃ rauravam āhaveṣu | adīkṣitānām ajināni yadvat balīyasāṃ paśyata pāṇḍavānām ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ចូរមើលសម្លៀកបំពាក់នេះរបស់បណ្ឌវទាំងឡាយ ដែលមានចិត្តខ្ពង់ខ្ពស់ និងកម្លាំងខ្លាំង—ស្បែកសត្វរឹងរលោងដែលពួកគេពាក់នៅកណ្ដាលសង្គ្រាម។ ស្បែកសត្វបែបនេះអាចសមស្របសម្រាប់បុរសអ្នកអត់ធ្មត់បាន ប៉ុន្តែពាក់លើពួកគេ វាមិនមើលទៅដូចស្បែកក្តាន់បរិសុទ្ធដែលភ្ជាប់នឹងពិធីទទួលទិក្សា (dīkṣā) នៃយជ្ញទេ; វាហាក់ដូចស្បែកដែលអ្នកមិនបានទទួលទិក្សា ពាក់ដើម្បីបង្អាប់ពួកគេ ដោយបដិសេធកិត្តិយសនៃធម៌ និងស្ថានភាពពិធីការ។»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how social and ethical standing is rhetorically constructed through symbols: a deerskin can signify sacred discipline when linked to dīkṣā (consecration), but the same object can be weaponized as an insult by denying that sacred context. It warns how dharma-language and ritual markers may be used to confer or strip honor.
In the Sabha Parva’s tense court setting, the Pāṇḍavas are being publicly disparaged. Their hide-garments are pointed out and reinterpreted not as dignified, rite-associated attire but as the crude skins of the uninitiated—an attempt to shame them and undermine their prestige.