Shloka 18
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
उक्त्वा सकृत् तथा सर्वान् विकर्ण: पृथिवीपतीन् । पाणौ पार्णिं विनिष्पिष्य नि:श्व॒सन्निदमब्रवीत्
uktvā sakṛt tathā sarvān vikarṇaḥ pṛthivīpatīn | pāṇau pārṇiṃ viniṣpiṣya niḥśvasann idam abravīt ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ក្រោយពីបាននិយាយទៅកាន់ព្រះមហាក្សត្រទាំងនោះម្តងទៀតហើយម្តងទៀត វិកರ್ಣៈ—ទោះបានអំពាវនាវជាញឹកញាប់ក៏មិនទទួលបានចម្លើយ—បានខ្ទាស់ដៃលើដៃ ខ្យល់ដង្ហើមវែងមួយ ហើយនិយាយពាក្យទាំងនេះ បង្ហាញទាំងការខកចិត្ត និងការតាំងចិត្តខាងធម៌របស់គាត់មធ្យមភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃសភា។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical urgency in a public crisis: when those responsible remain silent, a conscientious person may feel compelled to speak, even at personal risk. Vikarna’s sigh and hand-wringing underscore inner conflict turning into moral resolve.
In the royal assembly, Vikarna has repeatedly appealed to the gathered kings for a response. Receiving none, he shows visible distress—rubbing his hands and sighing—and then begins to speak, setting up his forthcoming argument about what is right in the situation.