Shloka 123
Nāradasya Rājadharma-praśnāḥ
Nārada’s Examination of Royal Ethics
कच्चिदस्त्राणि सर्वाणि ब्रह्मुदण्डश्व॒ तेडनघ । विषयोगास्तथा सर्वे विदिता: शत्रुनाशना:,निष्पाप नरेश! तुम्हें सब प्रकारके अस्त्र (जो मन्त्रबलसे प्रयुक्त होते हैं), वेदोक्त दण्ड-विधान तथा शत्रुओंका नाश करनेवाले सब प्रकारके विषप्रयोग ज्ञात हैं न?
kaccid astrāṇi sarvāṇi brahmadaṇḍaś ca te 'nagha | viṣayogās tathā sarve viditāḥ śatrunāśanāḥ ||
នារ៉ទៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រដ៏គ្មានមន្ទិល! តើព្រះអង្គបានរៀនស្គាល់អាវុធទាំងអស់—អាវុធដែលប្រើដោយអំណាចមន្ត—ព្រមទាំងវិន័យនៃទណ្ឌកម្ម និងការទប់ស្កាត់ដែលវេដាបានអនុម័តឬ? ហើយតើព្រះអង្គក៏ដឹងគ្រប់វិធីនៃការប្រើពុល ដែលបំផ្លាញសត្រូវទាំងឡាយផងដែរឬ?»
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames royal competence as comprehensive knowledge of force and restraint: mastery of mantra-weapons and Veda-sanctioned punishment (brahmadaṇḍa) is expected, yet it also raises an ethical tension by including poison-techniques—implying that a ruler must understand even morally dangerous means, while dharma determines whether and how such means may be used.
Nārada addresses a king (vocatively ‘anagha’) and tests his preparedness for rule and conflict by asking whether he has learned all categories of weapons, the orthodox principles of punitive governance, and even enemy-destroying poison applications—probing the breadth of his training in kṣātra and rājadharma.