Shloka 16
Rājasūya-sambhāra: Prosperity under Rājadharma and the Initiation of Yudhiṣṭhira’s Sacrifice
ततः सुद्यान् प्रसुद्यांश्ष सपक्षानतिवीर्यवान् | विजित्य युधि कौन्तेयो मागधानभ्यधाद् बली
tataḥ sudyān prasudyāṁś ca sapakṣān ativīryavān | vijitya yudhi kaunteyo māgadhān abhyadhād balī ||
បន្ទាប់មក កូនប្រុសរបស់កុនទី អ្នកមានកម្លាំងខ្លាំង និងក្លាហានលើសលប់ គឺភីមសេន បានឈ្នះក្នុងសមរភូមិលើអធិបតីនៃសុទ្យៈ និងប្រសុទ្យៈ ព្រមទាំងសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ពួកគេ ហើយបានចូលទៅប្រឆាំងនឹងជនម៉គធៈ។ រឿងរ៉ាវនេះបញ្ជាក់ថា ការឈ្នះដែនដីរបស់បណ្ឌវៈ គឺដើម្បីទទួលស្គាល់សិទ្ធិអំណាច និងប្រមូលធនធានសម្រាប់គោលបំណងធម៌ដ៏ធំ (ព្រះរាជយញ្ញៈ) ហើយថា កម្លាំងរបស់ភីម ត្រូវបានដឹកនាំទៅរកគោលដៅដែលបានអនុញ្ញាត មិនមែនដោយការសងសឹកផ្ទាល់ខ្លួនទេ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power and warfare are depicted as ethically constrained instruments when directed toward a sanctioned royal duty (such as establishing sovereignty for a major rite). The verse frames conquest not as mere aggression but as part of a larger political-dharmic program, emphasizing disciplined strength aligned with a collective purpose.
Vaiśampāyana narrates that Bhīma, the son of Kuntī, defeats the rulers of Sudya and Prasudya along with their allies in battle, and then proceeds to confront/advance upon Magadha.