Shloka 60
मखो हि विष्णुर्भगवान् सनातनो वदन्ति तच्चाग्न्यनिलेन्दुभानव: । अतोडनसूयु: शृणुयात् पठेच्च यः स सर्वलोकानुचर: सुखी भवेत्
makho hi viṣṇur bhagavān sanātano vadanti tac cāgny-anilendu-bhānavaḥ | ato 'ḍana-sūyuḥ śṛṇuyāt paṭhec ca yaḥ sa sarva-lokānucaraḥ sukhī bhavet ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ «ព្រះវិស្ណុ ព្រះមានព្រះភាគ អមតៈសនាតនៈ នោះហើយជាយញ្ញៈ (មಖ) ដោយពិត—អគ្គិ វាយុ ព្រះចន្ទ និងព្រះអាទិត្យ ក៏ប្រកាសដូច្នេះដែរ។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលបោះបង់ទស្សនៈរកកំហុស និងការច嫉ឈ្នាន ហើយអានឬស្តាប់ពណ៌នានៃយុទ្ធយញ្ញៈនេះ នឹងក្លាយជាអ្នកដើរលំហែក្នុងលោកទាំងអស់ដោយសុខសាន្ត»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse identifies Viṣṇu with the very essence of yajña (makha) and teaches that approaching the war narrative without envy or fault-finding—by hearing or reciting it—yields auspicious spiritual fruit: happiness and free movement through all worlds.
Vaiśampāyana concludes a section with a phalaśruti (statement of benefits), framing the battlefield account as a ‘war-sacrifice’ and asserting, with cosmic witnesses (Agni, Vāyu, Moon, Sun), that Viṣṇu is the sacrificial principle behind it.