Shloka 59
श्रवणमहिमा इमं महायुद्धमखं महात्मनो- र्धनंजयस्याधिरथेश्व यः पठेत् । स सम्यगिष्टस्य मखस्य यत् फलं तदाप्रुयात् संश्रवणाच्च भारत
śravaṇamahimā imaṃ mahāyuddhamakhaṃ mahātmano dhanaṃjayasya ādhiratheś ca yaḥ paṭhet | sa samyagiṣṭasya makhasya yat phalaṃ tad āpnuyāt saṃśravaṇāc ca bhārata ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ អ្នកណាដែលអាន ឬសូម្បីតែស្តាប់ សង្គ្រាមដ៏មហិមានេះ ដែលបានបំលែងជាយញ្ញៈដ៏ធំ ស្តីពីធនញ្ជយៈ (អរជុន) អ្នកមានព្រះហឫទ័យខ្ពង់ខ្ពស់ និងអាធិរថៈ (កರ್ಣ) នោះ នឹងទទួលបានផលដូចគ្នានឹងផលនៃយញ្ញៈដែលបានប្រតិបត្តិត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះហើយ ឱ ភារតៈ កុសលផលនៃពិធីបូជាដែលមានវិន័យ ត្រូវបានធ្វើឲ្យអាចឈានដល់បាន តាមរយៈការស្តាប់ដោយក្តីគោរពផងដែរ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the phalaśruti principle: reverent recitation or attentive listening to the Mahābhārata’s account of the war—understood as a sacrificial act—confers merit comparable to a properly performed ritual sacrifice, emphasizing accessible spiritual benefit through śravaṇa and pāṭha.
At the close of the episode, Vaiśampāyana states the benefit of hearing/reciting the account of the great battle between Arjuna (Dhanañjaya) and Karna (Ādhiratha), framing the war as a ‘makha’ (sacrifice) and promising the listener/reciter the fruit of a duly completed yajña.