Shloka 516
सारथिं विशिखैश्लास्य दशभि: समकम्पयत् | तदनन्तर नौ बाणोंसे उन्हें घायल करके एक बाणसे उनके ध्वजको भी काट डाला। फिर दस बाणोंद्वारा उनके सारथिको कम्पित कर दिया
sārathiṁ viśikhaiḥ ślāsyā daśabhiḥ samakampayat | tadanantara nava bāṇaiḥ tān āhatya ekena bāṇena teṣāṁ dhvajaṁ api chittvā | punaḥ daśabāṇaiḥ teṣāṁ sārathiṁ kampitaṁ cakāra |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ដោយព្រួញមុតដប់ គាត់ធ្វើឲ្យសារថីរញ្ជួយ។ បន្ទាប់មកភ្លាមៗ គាត់បាញ់ព្រួញប្រាំបួនធ្វើឲ្យពួកគេរងរបួស ហើយដោយព្រួញតែមួយ កាត់ទម្លាក់ទង់របស់ពួកគេផងដែរ។ ហើយម្ដងទៀត ដោយព្រួញដប់ គាត់ធ្វើឲ្យសារថីរអណ្ដែតរំញ័រ—សកម្មភាពបង្ហាញភាពច្បាស់លាស់ដ៏សាហាវនៃជំនាញសមរភូមិ ដែលការវាយលើអ្នកបើករទេះ និងទង់សញ្ញា គឺចង់បំបាក់ទាំងការគ្រប់គ្រង និងទាំងទឹកចិត្ត។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warfare targets not only the body but also command and morale: striking the charioteer disrupts control, and cutting the banner undermines confidence and identity. Ethically, it reflects the harsh reality of kṣatriya warfare where strategic advantage is pursued through precise, demoralizing blows.
Sañjaya reports a rapid sequence of archery: the attacker first shakes the charioteer with ten arrows, then wounds the opponent(s) with nine arrows, cuts down their chariot-banner with one arrow, and again makes the charioteer reel with another volley of ten.