Shloka 14
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
तत: संहृत्य तत् तेज: प्रोवाचोत्तड़कमी श्वर:ः । एष्टव्ये सति चिन्त्यो5हमित्युक्त्वा द्वारकां ययौ
tataḥ saṁhṛtya tat tejaḥ provācottadakam īśvaraḥ | eṣṭavye sati cintyo’ham ity uktvā dvārakāṁ yayau ||
បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់បានសម្រួលសម្រួតព្រះតេជោមយនោះ ហើយមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ឧត្តង្គៈថា៖ «ឱ មុនី! ពេលណាអ្នកប្រាថ្នាទឹក ចូរចងចាំខ្ញុំ»។ និយាយរួច ព្រះអង្គបានចេញដំណើរទៅកាន់ទ្វារកា។
उत्तडुक उवाच
Educational Q&A
Sincere remembrance of the divine (smaraṇa) is presented as an ethical and spiritual means of receiving timely aid for a legitimate need; the Lord assures availability through mindful recollection.
After revealing a radiant, powerful form, the Lord withdraws that splendor, instructs the sage Uttanka to remember him whenever he needs water, and then leaves for Dvārakā.