Shloka 14
Uttanka’s Inquiry and Vāsudeva’s Adhyātma Exposition
Guṇa–Ritual–Immanence Teaching
या मे सम्भावना तात त्वयि नित्यमवर्तत । अपि सा सफला तात कृता ते भरतान् प्रति
vaiśampāyana uvāca |
yā me sambhāvanā tāta tvayi nityam avartata |
api sā saphalā tāta kṛtā te bharatān prati ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «កូនអើយ ខ្ញុំបានរក្សាទុកសេចក្តីសង្ឃឹមនេះចំពោះអ្នកជានិច្ចថា ដោយការខិតខំរបស់អ្នក នឹងមានការផ្សះផ្សារវាងកោរវៈ និងបណ្ឌវៈ។ កូនអើយ ចូរប្រាប់ខ្ញុំថា សេចក្តីសង្ឃឹមនោះរបស់ខ្ញុំ ស្តីពីពូជពង្សភរតៈ តើអ្នកបានធ្វើឲ្យសម្រេចហើយឬ?»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical priority of restoring harmony within a fractured family and polity: true success is not merely victory, but the fulfillment of a responsible hope—bringing about reconciliation among kin for the welfare of the Bharata line.
Vaiśampāyana addresses a younger interlocutor affectionately, recalling his long-held expectation that this person would help unite the Kauravas and Pāṇḍavas, and he asks whether that expectation has now been successfully realized for the Bharatas.