Shloka 5
Adhyāya 48: Brahmopadeśa on Prāṇāyāma, Sāttvika Vṛtti, and the Sattva–Kṣetrajña Question
एवं पूर्व प्रसन्नात्मा लभते यद् यदिच्छति । अव्यक्तात् सनत्त्वमुद्रिक्तममृतत्वाय कल्पते
evaṁ pūrva-prasannātmā labhate yad yad icchati | avyaktāt sanattvam udriktam amṛtatvāya kalpate ||
ដូច្នេះ នៅពេលអាត្មាខាងក្នុងបានក្លាយជាច្បាស់លាស់ និងស្ងប់ស្ងាត់ជាមុនសិន មនុស្សនោះនឹងទទួលបានអ្វីៗដែលខ្លួនប្រាថ្នាពិតប្រាកដ។ ពីអវ្យក្ត (អសម្តែង) កើតមានសភាពអធិរាជ និងអចិន្ត្រៃយ៍ ដែលធ្វើឲ្យសមស្របសម្រាប់អមតភាព។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that inner serenity (prasanna-ātmā) is the prerequisite for true attainment: when the mind is purified and composed, one gains what is worth seeking, and this inward refinement leads from the Unmanifest (avyakta) toward a higher, enduring state suited to immortality (amṛtatva).
Vāyudeva is speaking, presenting a doctrinal point: he links mental clarity and prior inner pacification with successful attainment, and then frames the highest attainment as a movement from the Unmanifest principle toward an exalted, deathless condition.