Shloka 10
Brahma-vidyā: Satya–Tapas and the Enumeration of Tattvas
Arjuna–Vāsudeva framed dialogue
वक्तुमर्हसि विप्रर्षे यथावदिह तत्त्वत: । त्वदन्य: कश्नन प्रश्नानेतान् वक्तुमिहाहति
śiṣya uvāca | vaktum arhasi viprarṣe yathāvad iha tattvataḥ | tvad anyaḥ kaścan praśnān etān vaktum iha arhati |
សិស្សបានទូលថា៖ «ឱ ព្រាហ្មណ៍ឥសីដ៏ប្រសើរ សូមលោកពន្យល់នៅទីនេះ និងឥឡូវនេះ ដោយត្រឹមត្រូវតាមតត្ត្វៈ។ ក្រៅពីលោក មិនមានអ្នកណានៅលោកនេះសមរម្យឆ្លើយសំណួរទាំងនេះឡើយ។ ដូច្នេះ សូមប្រាប់ខ្ញុំ—ព្រោះខ្ញុំប្រាថ្នាខ្លាំងចង់ដឹង—ថាមាគ៌ាណាខ្លះនាំទៅកាន់សេចក្តីចម្រើនពិត សុខដ៏ខ្ពស់បំផុតជាអ្វី និងអ្វីហៅថាបាប។ លោកគ្រូដ៏គួរគោរព អាចឆ្លើយបានយ៉ាងច្បាស់ ព្រោះលោកល្បីថាជាអ្នកជំនាញក្នុងគោលការណ៍ធម៌នាំទៅសេចក្តីរួចផុត។»
शिष्य उवाच
Educational Q&A
The verse establishes the disciple’s ethical and spiritual inquiry as legitimate and urgent, and it grounds authority in a qualified teacher: questions about welfare-bringing paths, highest happiness, and the nature of sin should be answered “yathāvat” (properly) and “tattvataḥ” (in accordance with truth), especially within the framework of mokṣa-dharma.
In a guru–śiṣya setting, the disciple respectfully addresses a Brahmin-sage, declaring that no one else is competent to answer these inquiries, and requests a truthful, precise exposition—signaling the start (or continuation) of a didactic discourse on liberation-oriented dharma.