Shloka 124
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
विश्वामित्र उवाच जीवतो वै गुरून् भृत्यान् भरन्त्वस्य परे जना: । अगतिर्षहुपुत्र: स्याद् बिसस्तैन्यं करोति यः
Viśvāmitra uvāca: jīvato vai gurūn bhṛtyān bharantv asya pare janāḥ | agatiḥ sahuputraḥ syād bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
វិશ્વាមិត្រៈ បានមានព្រះវាចា៖ «សូមឲ្យបាបដូចគ្នានោះធ្លាក់លើអ្នកដែលលួចដើមសរសៃឈូកទាំងនេះ—បាបរបស់បុរសដែលនៅពេលខ្លួននៅរស់ ក៏ឲ្យអ្នកដទៃចិញ្ចឹមគ្រូ និងមនុស្សពឹងផ្អែករបស់ខ្លួន (ដូចជាមាតាបិតា)；បាបរបស់អ្នកដែលធ្លាក់ក្នុងគ្រោះក្រក្រៃ；និងបាបរបស់អ្នកដែលមានកូនច្រើន តែបរាជ័យក្នុងកាតព្វកិច្ច»។
विश्वामित्र उवाच
Educational Q&A
The verse condemns theft by equating it with grave moral failures: neglecting one’s duty to support elders and dependents (so that outsiders must do it), and living in a degraded state despite having family responsibilities. It frames dharma as active responsibility and self-restraint.
Viśvāmitra pronounces a moral imprecation: whoever stole the lotus-stalks should incur the same sin as a person who, while alive, allows others to maintain his teachers/elders and dependents—an ethical censure meant to expose the thief through the weight of dharmic guilt.