Shloka 123
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
उदपानप्लवे ग्रामे ब्राह्मणो वृषलीपति: । तस्य सालोक््यतां यातु बिसस्तैन्यं करोति यः
udapānaplave grāme brāhmaṇo vṛṣalīpatiḥ | tasya sālokyatāṃ yātu bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
គោតមៈ បានមានព្រះវាចា៖ «នៅក្នុងភូមិដែលមនុស្សទាំងអស់យកទឹកពីអណ្ដូងតែមួយ មានព្រាហ្មណ៍ម្នាក់រស់រួមជាមួយស្ត្រីសូទ្រ (Śūdra)។ អ្នកណាលួចដើមសរសៃឈូក (ម្រឹណាល/បិស) ចូរឲ្យទៅដល់លោកដូចគាត់នោះ។ ដោយពាក្យនេះ គេបង្ហាញថា ការលួចដែលហាក់តូច ក៏ធ្វើឲ្យធ្លាក់ចុះក្នុងធម៌ ដល់ថ្នាក់ស្មើនឹងព្រាហ្មណ៍ដែលរំលោភក្រមសីលធម៌សង្គមដោយកាមកិច្ចមិនសម»។
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that even small acts of theft carry serious moral weight, and that unethical conduct—whether stealing or violating prescribed social-ethical restraints—shapes one’s karmic destiny; the thief is said to reach the same posthumous realm as a Brahmin who cohabits with a Śūdra woman.
Gautama is giving a pointed ethical comparison: he describes a Brahmin in a village who lives with a Śūdra woman, then declares that a person who steals lotus-stalks should attain the same ‘world’ as that Brahmin—using equivalence of outcome to warn against moral lapses.