Shloka 120
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
जगदग्निरुवाच पुरीषमुत्सृजत्वप्सु हन्तु गां चैव द्रह्मतु । अनृतौ मैथुन यातु बिसस्तैन्यं करोति यः:
jagadaagnir uvāca: purīṣam utsṛjatv apsu hantu gāṃ caiva drohatu | anṛtau maithunaṃ yātu bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
ជគទគ្និ បានមានពាក្យថា៖ «អ្នកណាលួចយកដើមឈូក (ប៊ីសា) នោះត្រូវទទួលបាបនៃការបន្ទោរបង់ក្នុងទឹក បាបនៃការសម្លាប់គោ បាបនៃការក្បត់ ឬធ្វើអន្តរាយដល់គោ និងបាបនៃការរួមភេទជាមួយស្ត្រីក្រៅរដូវសមរម្យរបស់នាង។ ដូច្នេះ ទម្ងន់ធ្ងន់នៃបាបនៃការលួចនេះ ត្រូវបានប្រកាសយ៉ាងច្បាស់។»
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that even seemingly minor theft (here, lotus-stalks) is ethically serious and is equated with major transgressions—polluting water, harming or betraying a cow, and improper sexual conduct—thereby warning that adharma in small acts carries heavy moral consequences.
In a didactic context on dharma and wrongdoing, the speaker (attributed here to Jagadagni) pronounces a set of sins that attach to a person who steals lotus-stalks, using strong comparisons to impress the gravity of the act.