Shloka 119
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
उपाध्यायमध: कृत्वा ऋचो<ध्येतु अजूंषि च । जुहोतु च स कक्षाग्नौ बिसस्तैन्यं करोति यः:
upādhyāyam adhaḥ kṛtvā ṛco 'dhyetuṃ yajūṃṣi ca | juhotu ca sa kakṣāgnau bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
ភារទ្វាជៈ បានមានពាក្យថា៖ «អ្នកណាលួចប៊ីសា (សរសៃដើមឈូក) នោះទទួលបាបដូចជាមនុស្សម្នាក់ដែលបង្ខំឲ្យគ្រូ (ឧបាធ្យាយ) អង្គុយនៅទីទាប ហើយសិក្សា ឫគ្វេទ និងយជុរវេទ ដោយអសក្ការៈ; ហើយថ្វាយអាហូតិចូលទៅក្នុងភ្លើងស្មៅស្ងួតដ៏ទាបថោក។ គោលបំណងគឺថា ការលួចដែលមើលទៅតូចតាច គឺជាការបំពានធម៌យ៉ាងធ្ងន់; ហើយការសិក្សាព្រះវេទ និងពិធីបូជាដែលធ្វើដោយមើលងាយគ្រូ និងមិនត្រឹមត្រូវតាមរបៀប គឺក្លាយជាអំពើខុស មិនមែនជាបុណ្យទេ។»
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse equates the theft of something seemingly small (lotus-stalk fibres) with grave religious misconduct: disrespecting one’s teacher while undertaking Vedic study and performing a degraded form of ritual. It teaches that dharma depends on intention, reverence, and right conduct—not merely on the external act.
Bharadvāja is enumerating and grading moral faults. He states that a person who steals bisas bears a sin comparable to someone who humiliates the upādhyāya, studies the Vedas in that disrespectful posture, and offers oblations into an improper ‘grass-fire,’ thereby turning sacred acts into wrongdoing.