Shloka 2
अलोभोपाख्यानम् — शुनःसख-यातुधानी-संवादः
The Allegory of Non-Greed: Śunaḥsakha and the Yātudhānī
ऋषयो धर्मनित्यास्तु कृत्वा निवपनान्युत । तर्पणं चाप्यकुर्वन्त तीर्थाम्भोभिययतव्रता:
ṛṣayo dharmanityāstu kṛtvā nivapanāny uta | tarpaṇaṃ cāpy akurvanta tīrthāmbhobhir yayatavratāḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «មហាឥសីទាំងនោះ ដែលតែងតែឈរជាប់ក្នុងធម៌ និងកាន់វត្ដដោយវិន័យតឹងរឹង មុនគេបានថ្វាយបិណ្ឌ និងអាហារបូជាសព; បន្ទាប់មក ពួកគេយកទឹកបរិសុទ្ធនៃទីរតីថ៌ (កន្លែងបួងសួង/កន្លែងឆ្លងទន្លេបរិសុទ្ធ) មកធ្វើតರ್ಪណៈ ដើម្បីបំពេញចិត្តបិត្របុព្វបុរស។ ដូច្នេះ ការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវត្រូវបានថែរក្សា ដោយបញ្ចប់ពិធីដែលជាកាតព្វកិច្ចចំពោះអ្នកដែលបានលាចាកទៅ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steadfast dharma includes completing one’s obligations to the departed: after making the prescribed offerings (nivapana), one should also perform tarpaṇa with sacred water, showing disciplined, vow-governed continuity in ritual and ethical duty.
Bhishma describes the customary practice of ancient sages: they performed post-offering rites and then used tīrtha-water to offer tarpaṇa to the ancestors, presenting an exemplary model of dharma-centered conduct.