Shloka 7
Brāhmaṇa-vandana: Criteria for Veneration, Disciplined Speech, and Protective Kingship (अनुशासनपर्व, अध्याय ८)
इस प्रकार श्रीमहाभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें कर्मफलका उपाख्यानविषयक सातवाँ अध्याय पूरा हुआ
samyag-uccaritā vācaḥ śrūyante hi yudhiṣṭhira | śuśrūṣamāṇe nṛpatau pretya ceha sukhāvahāḥ ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឱ យុធិષ્ઠិរ! ពាក្យដែលនិយាយបានល្អ តែងតែត្រូវបានស្តាប់ និងគេគោរព។ ពេលស្តេចមានចិត្តចង់ស្តាប់ ពាក្យដែលបញ្ចេញបានត្រឹមត្រូវនោះ ក្លាយជាមូលហេតុនៃសុខសាន្តទាំងក្នុងលោកនេះ និងក្រោយស្លាប់។ ដូច្នេះ ខ្ញុំគោរពព្រះព្រាហ្មណ៍ដែលសិក្សាដោយភាពទាបទន់ គ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ និយាយផ្អែមល្ហែម និងពេញលេញទាំងចំណេះដឹងសាស្ត្រ និងសីលធម៌—ជាអ្នកដឹងអំពីព្រះបរមាត្មាអមតៈ—ពាក្យរបស់ពួកគេជ្រៅដូចពពកផ្គរលាន់ មានន័យមង្គល និងធ្វើឲ្យសភារីករាយដូចសំឡេងហង្ស»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches that rightly spoken, auspicious, and ethically grounded speech—especially from disciplined and learned persons—benefits both the present life and the afterlife, provided the listener (notably a king) is genuinely attentive.
In the Anushasana Parva’s instruction setting, Bhishma addresses Yudhishthira, praising the value of good counsel and describing the kind of learned, self-controlled Brahmanas whose deep and pleasing words should be heard in royal assemblies.