Shloka 32
Tilā-Dāna, Dīpa-Dāna, and Nitya-Jalapradāna
Yama–Brāhmaṇa Saṃvāda) | तिलदान-दीपदान-नित्यजलप्रदान (यम-ब्राह्मण संवाद
औरभ्रमुत्तरायोगे यस्तु मांसं प्रयच्छति । स पितृन् प्रीणयति वै प्रेत्य चानन्त्यमश्षुते
aurabhram uttarāyoge yas tu māṁsaṁ prayacchati | sa pitṝn prīṇayati vai pretya cānantyam aśnute ||
នារ៉ដៈបាននិយាយថា៖ «នៅពេលយោគមង្គលដែលហៅថា ឧត្តរា-យោគ (Uttarā-yoga) បើអ្នកណាម្នាក់ថ្វាយជាទានសាច់ផ្លែ “អោរាភ្រ” (aurabhra) នោះពិតជាធ្វើឲ្យបិត្រឹ (វិញ្ញាណបុព្វបុរស) រីករាយ; ហើយក្រោយស្លាប់ គេនឹងទទួលបានសុខមង្គលមិនចេះអស់នៅលោកក្រោយ»។
नारद उवाच
Educational Q&A
Timely, ritually appropriate charity—here, gifting the fleshy pulp of the aurabhra fruit during Uttarā-yoga—is taught to generate puṇya that both satisfies one’s ancestors (Pitṛs) and yields enduring benefit after death.
Nārada is enumerating specific forms of dāna (gifts) and their fruits. In this verse he highlights a particular donation linked to an auspicious astral conjunction, explaining its twofold result: ancestral satisfaction and unending posthumous happiness.