Shloka 22
Strī-satkāra (On honoring women) — Mahābhārata 13.46
किंतु दुराचारिणी असती स्त्रियाँ कुलका नाश करनेवाली होती हैं, उनके मनमें सदा पाप ही बसता है। नरेश्वर! फिर ऐसी स्त्रियोंको उनके शरीरके साथ ही उत्पन्न हुए बुरे लक्षणोंसे पहचाना जा सकता है ।।
kintu durācāriṇyo 'satyaḥ striyaḥ kulakā nāśa-karaṇyo bhavanti, tāsāṃ manasi sadā pāpam eva vasati | nareśvara! punaḥ tādṛśīḥ striyaḥ śarīreṇa sahaiva utpannaiḥ dur-lakṣaṇaiḥ paricetuṃ śakyāḥ || evam etāsu rakṣā vai śakyā kartuṃ mahātmabhiḥ | anyathā rājaśārdūla na śakyā rakṣituṃ striyaḥ ||
វិពុលៈបាននិយាយថា៖ «ប៉ុន្តែស្ត្រីដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ និងមិនសុចរិត គឺជាអ្នកបំផ្លាញវង្សត្រកូល; បាបតែងស្ថិតនៅក្នុងចិត្តរបស់នាងជានិច្ច។ ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃមនុស្ស! ស្ត្រីបែបនេះអាចស្គាល់បានតាមសញ្ញាអាក្រក់ដែលកើតមកជាមួយរាងកាយរបស់នាង។ ដោយវិធីនេះ បុរសមានចិត្តធំទូលាយប៉ុណ្ណោះអាចធ្វើការការពារចំពោះស្ត្រីបែបនេះបាន; បើមិនដូច្នោះទេ ឱ សីហានៃព្រះមហាក្សត្រ ការការពារស្ត្រីមិនអាចធ្វើបានឡើយ»។
विपुल उवाच
Educational Q&A
The passage frames a moral warning: unchaste or corrupt conduct is portrayed as socially destructive (especially to lineage), and it emphasizes vigilant discernment and responsible guardianship by noble, self-controlled persons; without such disciplined oversight, protection is said to be difficult.
Vipula addresses a king (styled nareśvara, rājaśārdūla), describing how certain women of bad conduct may be identified by ‘bad signs’ and asserting that only great-souled men can effectively provide protection in such cases; otherwise safeguarding is deemed impossible.