Shloka 12
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
यादव! जो लोग वनमें फल-मूल खाकर तपस्यामें लगे रहते हैं, किसी प्रकारका संग्रह नहीं रखते और क्रियानिष्ठ होते हैं, उन्हींको मैं मस्तक झुकाता हूँ ।।
nārada uvāca | yādava! ye janā vane phala-mūla-bhakṣāḥ tapasyeṣu ratāḥ tiṣṭhanti, saṃgrahaṃ na kurvanti, kriyā-niṣṭhāś ca bhavanti, tān eva ahaṃ śirasā namāmi || ye bhṛtya-bharaṇe śaktāḥ satataṃ cātithi-vratāḥ | bhuñjate deva-śeṣāṇi tān namasyāmi yādava ||
នារ៉ដៈបាននិយាយថា៖ «ឱ យាទវៈ ខ្ញុំសូមឱនក្បាលចំពោះអ្នកដែលស្នាក់នៅព្រៃ ញ៉ាំផ្លែឈើ និងឫស បន្តតបៈដោយមិនសន្សំស្តុក ហើយស្មោះត្រង់ចំពោះកិច្ចធម៌។ ហើយខ្ញុំក៏សូមក្រាបបង្គំចំពោះអ្នកដែលអាចចិញ្ចឹមអ្នកពឹងផ្អែក—មាតាបិតា គ្រួសារ និងអ្នកបម្រើ—ដែលបានស្បថថានឹងបម្រើភ្ញៀវជានិច្ច ហើយបរិភោគតែអាហារដែលនៅសល់ក្រោយការថ្វាយបូជាទេវតា។ មនុស្សដូច្នេះបង្ហាញទាំងការគ្រប់គ្រងខ្លួន និងសប្បុរសភាពដោយទំនួលខុសត្រូវ។»
नारद उवाच
Educational Q&A
True dharma is honored in two complementary forms: (1) ascetic restraint—living simply, practicing tapas, and avoiding hoarding; and (2) householder responsibility—supporting dependents, serving guests, and eating only after offering to the gods. Both express self-control and service.
Nārada addresses Yādava (Kṛṣṇa) and declares whom he reveres. He praises exemplary people—forest ascetics devoted to austerity and non-accumulation, and householders devoted to hospitality, sacrificial order, and the care of dependents—by bowing to them as models of righteous living.