Shloka 29
Pūjya-namaskārya-prakaraṇa
On Those Worthy of Honor and Salutation
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि इन्द्रमतड्रसंवादे एकोनत्रिंशो5ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi indramataḍrasaṃvāde ekonatriṃśo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «មហាភារតៈ» ដ៏បរិសុទ្ធ នៅក្នុង អនុសាសនបរវៈ—ជាពិសេសក្នុងផ្នែកធម្មៈនៃការបរិច្ចាគ—បានបញ្ចប់សន្ទនារវាង ព្រះឥន្ទ្រ និង មាតដ្រសៈ ហើយបញ្ចប់ជំពូកទី ២៩។ កថាបញ្ចប់នេះបង្ហាញការផ្លាស់ប្តូរ៖ ការបង្រៀនអំពីទាន និងការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវ ត្រូវបានដាក់ស៊ុមតាមរយៈសន្ទនាណែនាំរបស់ព្រះឥន្ទ្រ ដោយបញ្ជាក់ថា «ទាន» (ការសប្បុរស) គួរយល់ថាជាកាតព្វកិច្ចសីលធម៌ដែលមានវិន័យនៅក្នុងធម្មៈ។
शक्र उवाच
Educational Q&A
The verse is a colophon marking the close of a teaching unit: it frames the preceding instruction as part of dāna-dharma (the ethical discipline of giving) delivered through Indra’s dialogue, underscoring charity as a regulated duty within dharma rather than mere impulse.
The text signals the end of the chapter and the conclusion of the Indra–Mataḍrasa conversation within the Anuśāsana Parva’s dāna-dharma section, preparing the reader to move to the next chapter/topic.