Shloka 2
Pūjya-namaskārya-prakaraṇa
On Those Worthy of Honor and Salutation
त॑ सहस्रावरे काले शक्रो द्रष्टमुपागमत् । तदेव च पुनर्वाक्यमुवाच बलवृत्रहा
taṁ sahasrāvare kāle śakro draṣṭum upāgamat | tad eva ca punar vākyam uvāca balavṛtrahā ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ពេលរយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំជិតគ្រប់បញ្ចប់ ព្រះសក្រៈ (ឥន្ទ្រ) ព្រះអម្ចាស់ទេវតា អ្នកសម្លាប់វ្រឹត្រៈ បានមកមើលគាត់ម្តងទៀត។ ហើយម្តងទៀត ព្រះអង្គបាននិយាយពាក្យដដែលៗ ដែលធ្លាប់មានព្រះវាចាមុននោះ—ដាក់សំណួរនោះឡើងវិញ នៅចុងបញ្ចប់នៃចន្លោះពេលដ៏យូរ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how time and sustained effort frame ethical trials: even after a long interval, the same demand or test can return, and one’s steadiness in dharma is measured not by a moment but by endurance across time.
As the thousand-year period nears its end, Indra comes again to visit (Matanga, in context) and repeats the same statement he had made earlier, renewing the prior request or challenge.