Shloka 3
अहिंसयित्वा ब्रह्महत्याविधानम् / Brahmahatyā incurred without physical violence
युधिछिर उवाच श्रद्धया परया पूतो यः प्रयच्छेद् द्विजातये । हव्यं कव्यं तथा दानं को दोष: स्यात् पितामह
yudhiṣṭhira uvāca
śraddhayā parayā pūto yaḥ prayacched dvijātaye |
havyaṃ kavyaṃ tathā dānaṃ ko doṣaḥ syāt pitāmaha ||
យុធិષ્ઠិរ បានទូលថា៖ «ព្រះបិតាមហ! បើមនុស្សម្នាក់—បានបរិសុទ្ធតែដោយសទ្ធាខ្ពស់បំផុត—ផ្តល់ហវ្យ (សម្រាប់ទេវតា) កវ្យ (សម្រាប់បិតរ) និងទានផ្សេងៗ ដល់ទ្វិជៈ (ព្រាហ្មណ៍) តើដោយសារខ្វះភាពបរិសុទ្ធតាមពិធីការ ផ្សេងទៀត នឹងមានទោសអ្វីជាប់លើគាត់ឬទេ?»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma-question: whether inner purity through supreme faith (śraddhā) is sufficient to sanctify acts of giving—especially sacred offerings to gods and ancestors—or whether lack of external/ritual purity still produces a moral or ritual fault.
In the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Yudhiṣṭhira addresses Bhīṣma as ‘Grandfather’ and asks him to judge the status of a donor who gives havya, kavya, and other gifts to a brāhmaṇa relying primarily on faith, seeking clarification about any remaining दोष (defect) due to other impurities.