Shloka 9
Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu
Gṛhastha-Vrata
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें गौतमी ब्राह्मणी; व्याध
madirāśvasya putras tu dyutimān nāma pārthivaḥ | mahābhāgo mahātejā mahāsattvo mahābalaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ បុត្ររបស់ មទិរាអશ્વៈ បានក្លាយជាព្រះមហាក្សត្រល្បីល្បាញដោយនាម «ទ្យុតិមាន»—មានភាគ្យល្អ រលោងភ្លឺចែងចាំង មានសត្តវៈខ្ពស់ មានសេចក្តីអត់ធ្មត់មាំមួន និងមានកម្លាំងអស្ចារ្យ។ ដូច្នេះ ការនិទានបានបង្វែរពីសន្ទនាអំពីធម៌មុនមក សំដៅទៅលើវង្សានុវង្ស និងលក្ខណៈរបស់ព្រះមហាក្សត្រ ដោយបង្ហាញថា សេចក្តីល្អឥតខ្ចោះរបស់រាជ្យ មានមូលដ្ឋានលើគុណធម៌ កម្លាំង និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរផ្លូវធម៌។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal qualities of a ruler—splendor, strength, steadfast character, and noble fortune—implying that kingship is validated not merely by birth but by manifest virtues and moral stature.
Vaiśampāyana introduces (or continues) a genealogical-narrative segment by naming Madirāśva’s son as King Dyutimān and describing his eminent qualities, marking a transition from the preceding dialogue to a focus on royal lineage and character.