Shloka 76
Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu
Gṛhastha-Vrata
ततो नाद: समभवद् दिक्षु सर्वासु भारत । असकृत् सत्यमित्येवं नैतन्मिथ्येति सर्वतः
tato nādaḥ samabhavad dikṣu sarvāsu bhārata | asakṛt satyam ity evaṃ naitan mithyeti sarvataḥ bharatanandana ||
ភីស្មៈបាននិយាយថា៖ «បន្ទាប់មក ឱ កូនចៅភារតៈ សំឡេងមួយបានកើតឡើងក្នុងទិសទាំងអស់។ ម្តងហើយម្តងទៀត ពីគ្រប់ទិសបានប្រកាសថា៖ ‘នេះជាសច្ចៈពិតប្រាកដ; មិនមានសេចក្តីកុហកសូម្បីតែបន្តិចឡើយ ឱ អ្នករីករាយនៃវង្សភារតៈ!’»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes satya (truth) as a foundational dharmic value: what has been stated is affirmed as wholly true, with no trace of falsehood, suggesting that righteous speech aligns with a higher moral order.
After Bhishma (or the preceding speaker within Bhishma’s discourse) makes a significant statement, a resounding proclamation arises from all directions repeatedly, declaring that the statement is true and not false—an auspicious, authoritative confirmation.