Shloka 5
Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu
Gṛhastha-Vrata
मनो: प्रजापते राजन्निक्ष्वाकुरभवत् सुतः । तस्य पुत्रशतं जज्ञे नपते: सूर्यवर्चस:
manoḥ prajāpate rājann ikṣvākur abhavat sutaḥ | tasya putraśataṁ jajñe nṛpate sūryavarcasaḥ ||
ភីष្មបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ព្រះប្រជាបតិ មនុ មានព្រះបុត្រមួយ ព្រះនាម អិក្ស្វាគុ។ ហើយដល់អិក្ស្វាគុនោះ—ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃមនុស្ស អស្ចារ្យដូចព្រះអាទិត្យ—បានកើតមានព្រះបុត្ររយអង្គ។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames righteous kingship as rooted in sacred ancestry: a king’s legitimacy and duty (dharma) are strengthened by continuity from a progenitor (Manu/Prajāpati) and by the flourishing of progeny, implying responsibility toward lineage, subjects, and moral order.
Bhīṣma recounts a genealogical origin: Manu (called Prajāpati) has a son Ikṣvāku, and Ikṣvāku—described as sun-radiant—fathers a hundred sons, establishing the expansion of a royal line.