Shloka 137
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
कर्णिकारमहास्रग्वी नीलमौलि: पिनाकधृत् । उमापतिरुमाकान्तो जाह्नवीधृदुमाधव:
karṇikāra-mahāsragvī nīla-mauliḥ pināka-dhṛt | umāpatir umākānto jāhnavī-dhṛd umādhavaḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គពាក់មាលាធំធេងនៃផ្កាកណ្ណិការ; ព្រះសិរីមានមកុដកំពូលពណ៌ខៀវងងឹត; ព្រះអង្គកាន់ធ្នូពិនាក; ជាអុមាបតិ—ម្ចាស់នៃអុមា; ជាអ្នកជាទីស្រឡាញ់របស់អុមា; ជាអ្នកទ្រទ្រង់ជាហ្នាវី (គង្គា) លើព្រះសិរ; និងជាអុមាធវ—ស្វាមីរបស់អុមា។»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse models devotional recollection through a chain of epithets: by remembering the deity’s attributes—beauty (garland), sovereignty (crown), power (Pināka), and sanctity/ascetic mastery (bearing Gaṅgā)—one cultivates reverence and steadiness of mind.
Vāyu is speaking a stuti-like passage, identifying Śiva through characteristic titles and symbols. Rather than advancing plot, the verse functions as a devotional description that situates Śiva’s identity and greatness within the discourse of Anuśāsana Parva.