Shloka 59
अनरण्यो नरपतिर्जानुजंघस्तथैव च । कक्षसेनश्व राजर्षियें चान्ये चानुकीर्तिता:
anaraṇyo narapatir jānujāṅghas tathaiva ca | kakṣasenaś ca rājarṣir ye cānye cānukīrtitāḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានពាក្យថា៖ «(ក្នុងចំណោមព្រះមហាក្សត្រដែលគួររំលឹក) មានព្រះបាទ អនរណ្យ; ហើយដូចគ្នានេះ យានុជាង្ឃ; និងរាជឥសី កក្ខសេន—រួមទាំងអ្នកដទៃទៀតដែលបានត្រូវគេរំលឹកសរសើរតាមប្រពៃណី។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse reinforces the ethical ideal of dhārmic kingship: rulers who uphold righteousness become exemplars. Remembering and praising such figures is treated as a meritorious practice that orients the listener toward dharma.
Bhīṣma is continuing a catalog of renowned kings and royal sages. This verse specifically names Anaraṇya, Jānujāṅgha, and Kakṣasena, indicating they belong to the broader tradition of celebrated righteous rulers.