दुष्यन्तो भरतश्वैव चक्रवर्ती महायशा: । पवनो जनकश्चैव तथा दृष्टरथो नृप:
duṣyanto bharataś caiva cakravartī mahāyaśāḥ | pavano janakaś caiva tathā dṛṣṭaratho nṛpaḥ ||
ភីष្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «(ក្នុងចំណោមរាជឥសីដ៏ល្បីទាំងនោះ) មានព្រះបាទ ទុષ្យន្ត និង បរត—ព្រះចក្រវត្តិដ៏មានកិត្តិយស; ហើយក៏មាន បវន និង ជនក; និងព្រះបាទ ទૃଷ្តរថផងដែរ»។
भीष्म उवाच
Remembering and reciting the names of dharmic, illustrious rulers is portrayed as a disciplined practice that inspires righteous conduct and yields religious merit (puṇya), reinforcing ideals of just kingship and ethical living.
Bhishma continues enumerating renowned kings/royal sages—Duṣyanta, Bharata the cakravartin, Pavana, Janaka, and Dṛṣṭaratha—as part of a longer catalogue meant for remembrance and recitation.