Shloka 49
धुन्धुमारों दिलीपश्च सगरश्न प्रतापवान् । कृशाश्वो यौवनाश्रश्व चित्राश्वः सत्यवांस्तथा
dhundhumāro dilīpaś ca sagaraś ca pratāpavān | kṛśāśvo yauvanāśvaś ca citrāśvaḥ satyavāṁs tathā ||
ភីष្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ចូរស្តាប់នាមរាជឥសីទៀតផង៖ ធុន្ធុម៉ារ និង ទិលីប; សಗರដ៏ក្លាហានមានអំណាច; ក្រឹសាស្វ និង យૌវនាស្វ; ចិត្រាស្វ និង សત્યវានផងដែរ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That remembering and reciting the names of exemplary righteous kings (rājarṣis) is itself a dharmic practice: it inspires ethical kingship, reinforces reverence for dharma, and is presented as a source of religious merit (puṇya).
Bhīṣma continues a catalog of celebrated royal sages, naming several kings in succession. The verse functions as part of a longer litany intended for remembrance/recitation, framing these rulers as models of valor and righteousness.