Shloka 64
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सर्ववास: सर्वचारी दुर्वासा वासवो5मर: । हैमो हेमकरो<यज्ञ: सर्वधारी धरोत्तम:
sarvavāsaḥ sarvacārī durvāsā vāsavo 'maraḥ | haimo hemakaro 'yajñaḥ sarvadhārī dharottamaḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គជាអ្នកស្នាក់នៅគ្រប់ទី និងជាអ្នកដើរល្បាតគ្រប់ទិស; “ទុរវាសា” —ធំទូលាយអស្ចារ្យ និងគ្មានព្រំដែន ដល់ថ្នាក់គ្មានអ្វីអាចគ្របដណ្តប់ ឬផ្ទុកទ្រង់បានទាំងស្រុង; “វាសវ” មានសភាពជាអំណាចអធិរាជដូចឥន្ទ្រ; និង “អមរ” អមតៈមិនរលាយ។ ព្រះអង្គគឺ “ហៃមា” ដូចមហាស្នូរហិមាល័យ; “ហេមករ” អ្នកបង្កើតមាស; “អយជ្ញ” លើសពីសកម្មភាពពិធី; “សರ್ವធារី” អ្នកទ្រទ្រង់ទាំងអស់; និង “ធរោត្តម” អ្នកទ្រទ្រង់ដ៏លើសលប់ ដែលគាំទ្រពិភពលោកទាំងមូល។»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to convey a theological vision: the Supreme is omnipresent (dwelling and moving everywhere), imperishable, the source of sovereign power, and the cosmic support that upholds all beings—ultimately transcending dependence on ritual action (ayajñaḥ).
Vāyu-deva is speaking in a hymn-like mode, enumerating names and attributes of the Supreme (or the praised deity) to describe His all-pervading nature, cosmic sovereignty, and sustaining power, using images such as the Himalaya and gold-production to suggest vastness and generativity.