Shloka 26
ततस्तदीरिणं जात॑ समुद्रस्थावसर्पत: । तस्माद् देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तम:
tatas tadīriṇaṃ jātaṃ samudrasthāvasarpataḥ | tasmād deśān nadīṃ caiva provācāsau dvijottamaḥ |
បន្ទាប់មក ពេលសមុទ្រដកថយចេញពីគ្រែដើមរបស់វា ដីតំបន់នោះក្លាយជាខ្សាច់រាបស្មើដូចដីឥតផល។ ឧតថ្យៈ ព្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរបំផុត ឃើញទឹកដីនោះ និងទន្លេដែលហូរឆ្លងកាត់វា ក៏និយាយទៅកាន់ទន្លេ សរស្វតី ថា៖ «ឱ សរស្វតី អ្នកខ្លាចងាយ! ចូរធ្វើខ្លួនឲ្យមើលមិនឃើញ ហើយទៅកាន់តំបន់វាលខ្សាច់។ ឱ អ្នកមានសុភមង្គល! ពេលអ្នកបោះបង់ទីនេះ ប្រទេសនេះនឹងក្លាយជាមិនបរិសុទ្ធ»។
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse links sacred ecology with dharma: a river is not merely water but a carrier of sanctity. When the divine river withdraws (becomes ‘invisible’/subterranean), the land is perceived to lose ritual purity, warning that moral and ritual order depends on honoring and preserving sacred sources.
The sea recedes, leaving a sandy wasteland. In that context, the sage Utathya addresses the Sarasvatī, urging her to become unseen and move into the desert region; he notes that if she abandons the area, the country will become impure.