Shloka 8
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
निष्कलं सकल ब्रह्म निर्गुणं गुणणोचरम् । योगिनां परमानन्दमक्षरं मोक्षसंज्ञितम्
niṣkalaṃ sakala brahma nirguṇaṃ guṇagocaram | yogināṃ paramānandam akṣaraṃ mokṣasaṃjñitam ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះព្រហ្មនោះ ទាំង “គ្មានផ្នែក” និង “រួមបញ្ចូលទាំងអស់”; លើសលប់ពីគុណៈទាំងបី ប៉ុន្តែអាចចូលដល់បានតាមរយៈគុណៈ។ សម្រាប់យោគី វាជាសុខានុភាពអតិបរមា—មិនរលាយ ហើយត្រូវហៅថា មោក្ខៈផ្ទាល់»។ ពេលពាក្យទាំងនេះត្រូវបានពោលចប់ភ្លាម អស្ចារ្យតណ្ឌិន—ទ្រព្យសម្បត្តិនៃតបស្យា—បានទទួលទស្សនៈនៃសច្ចធាតុមិនប្រែប្រួល មិនប្រៀបបាន មិនអាចគិតដល់ អស់កល្បជានិច្ច និងមាំមួននោះ៖ ព្រះព្រហ្មដដែល ដែលត្រូវពិពណ៌នាថា ទាំងនិរគុណ និងសគុណ ជាសេចក្តីរីករាយខ្ពស់បំផុតរបស់យោគី ជាអក្សរ (មិនបំផ្លាញ) និងជារូបនៃមោក្ខៈ។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents Brahman as simultaneously transcendent and immanent: partless (niṣkala) and all-inclusive (sakala), beyond the guṇas (nirguṇa) yet approachable through attributes (guṇagocara). For the realized yogin, this Reality is experienced as supreme bliss and as mokṣa itself—imperishable and unchanging.
Vāyu-deva describes the nature of Brahman, and immediately upon this instruction Taṇḍin, the ascetic, attains darśana—direct vision/realization—of that eternal, immutable Brahman characterized as both nirguṇa and saguṇa, identified with the yogins’ highest joy and liberation.