Shloka 32
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
अध्यात्मगतिरिष्टानां ध्यायिनामात्मवेदिनाम् | अपुनर्भवकामानां या गति: सोडयमी श्वरः
adhyātma-gatir iṣṭānāṁ dhyāyinām ātma-vedinām | apunarbhava-kāmānāṁ yā gatiḥ so 'yam īśvaraḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ គោលដៅខាងវិញ្ញាណដែលបានបង្រៀនសម្រាប់អ្នកស្មោះស្រឡាញ់ជាទីពេញចិត្ត ដែលធ្វើសមាធិ និងសម្រាប់ព្រះឥសីអ្នកដឹងខ្លួន ដែលប្រាថ្នាឲ្យផុតពីការកើតឡើងវិញ—គោលដៅនោះគឺព្រះអម្ចាស់នេះឯង។ និយាយម្យ៉ាងទៀត ចុងបញ្ចប់ខ្ពស់បំផុតនៃការធ្វើសមាធិមានវិន័យ និងការប្រាថ្នាមក្សមិនមែនជាទីកន្លែង ឬស្ថានភាពទេ ប៉ុន្តែជាការឈានដល់ព្រះអធិរាជដ៏អតិបរមាដោយផ្ទាល់។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse identifies the ultimate spiritual goal of both devoted meditators and self-knowing seekers of liberation as the Lord Himself—implying that the highest end of practice is direct realization/attainment of Īśvara, beyond rebirth.
In Anuśāsana Parva, Vāyudeva is speaking and clarifying doctrine: he equates the ‘spiritual destination’ described for advanced devotees and liberated aspirants with the very presence and reality of the Supreme Lord.