Shloka 31
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
देहकृद् देहभद् देही देहभुगदेहिनां गति: । प्राणकृत् प्राणभृत् प्राणी प्राणद: प्राणिनां गति:
dehakṛd dehabhṛd dehī dehabhug dehināṃ gatiḥ | prāṇakṛd prāṇabhṛt prāṇī prāṇadaḥ prāṇināṃ gatiḥ ||
វាយុទេវបានមានពាក្យថា៖ «ព្រះអង្គជាអ្នកបង្កើតរាងកាយ និងជាអ្នកទ្រទ្រង់រាងកាយ; ដូច្នេះហើយព្រះអង្គត្រូវបានហៅថា អាត្មានដែលមានសរីរៈ។ ព្រះអង្គជាអ្នករីករាយ (អ្នកភោគ) នៃរាងកាយ និងជាគោលដៅខ្ពស់បំផុតរបស់សត្វមានសរីរៈទាំងអស់។ ព្រះអង្គជាអ្នកបង្កើតព្រលឹងដង្ហើម (ប្រាណ) ជាអ្នកកាន់កាប់ជីវិត ជាគោលការណ៍នៃជីវិតផ្ទាល់ ជាអ្នកប្រទានជីវិត និងជាទីពឹងចុងក្រោយ និងគោលដៅរបស់សត្វមានជីវិតទាំងអស់»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse identifies the supreme principle as the source, sustainer, and goal of embodied existence: it fashions and upholds the body, animates it through prāṇa, enables experience, and ultimately serves as the highest refuge (gati) for all beings.
Vāyu-deva is offering a hymn of praise, describing the addressed deity/principle in comprehensive terms—body, life-breath, living beings, and their final destination—thereby affirming divine immanence (within life) and transcendence (as the ultimate goal).