Shloka 473
प्रजापति सार्वभौम॑ कीर्तयेद् वसुधाधिपम् । इनका नाम लेनेवाले मनुष्यके धर्म
bhīṣma uvāca | prajāpatiṃ sārvabhaumaṃ kīrtayed vasudhādhipam | tasya nāma-grahaṇāt puṃsāṃ dharma-artha-kāma-siddhir bhavati | venakumāraṃ nṛpaśreṣṭhaṃ pṛthuṃ kīrtayitavyaṃ yasya iyaṃ pṛthivī putrībhūtā prajāpatiś ca sārvabhauma-samrāṭ ca |
ភីស្មៈបានមានព្រះវាចា៖ គួរតែសរសើរ និងសូត្រព្រះគុណនៃព្រះមហាក្សត្រសកល អធិបតីលើផែនដី ដែលជាប្រាជាបតិផង។ អ្នកណាដែលនឹកឈ្មោះរបស់ព្រះអង្គ នឹងសម្រេចបានជោគជ័យក្នុងធម៌ អត្ថ និងកាមតាមគន្លងត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះ គួរតែសរសើរព្រះព្រឹថុ ព្រះរាជាអធិរាជល្អបំផុត ព្រះរាជបុត្រនៃវេនៈ ដែលផែនដីនេះបានក្លាយជាកូនស្រីរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គបានឈរជាប្រាជាបតិ និងចក្រពត្រសកល។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches that remembering and praising an exemplary, dharma-rooted sovereign—Prithu—brings integrated human flourishing: moral excellence (dharma), material stability (artha), and rightful enjoyment (kama). The verse links ethical kingship with spiritual merit through name-recitation and celebration of virtuous fame.
In Bhishma’s instruction to Yudhishthira within the Anushasana Parva, he recommends the kirtana (praise/recitation) of King Prithu, son of Vena, describing him as a universal emperor and Prajapati, and noting the mythic motif that Earth became as his daughter—signifying his protective, nurturing rule over the world.