Shloka 95
चतुर्मूर्तिश्नतुर्बाह श्वत॒र्व्यूहश्चतुर्गति: । चतुरात्मा चतुर्भावश्चतुर्वेदविदेकपात्
caturmūrtiś caturbāhuḥ śvatarvyūhaś caturgatiḥ | caturātmā caturbhāvaś caturvedavidekapāt ||
ភីṣ្មៈបានមានពាក្យថា៖ ព្រះអង្គមានបួនរូប (ចតុរមូរតិ) មានបួនដៃ មានបួនវ្យូហៈដ៏ទេវភាព ហើយគោលដៅដ៏អធិមង្គលរបស់ព្រះអង្គក៏មានបួនប្រភេទ។ ព្រះអង្គមានអន្តរជាតិបួនផ្នែក (ចិត្ត បញ្ញា អហង្គារ និងចិត្តស្មារតី) ជាប្រភពនៃគោលបំណងមនុស្សបួន (ធម៌ អត្ថ កាម និងមោក្ស) ជាអ្នកដឹងន័យជ្រាលជ្រៅនៃវេទទាំងបួន ហើយទោះជាមាន “ជើងតែមួយ” ក៏ដោយ ព្រះអង្គពេញលេញគ្របដណ្តប់សកលលោកទាំងមូលដោយភាគតែមួយនៃព្រះអង្គ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme as simultaneously manifold and one: manifesting in four forms and four emanations, granting four modes of liberation, grounding the four aims of human life, and yet pervading the cosmos by a single portion—teaching divine completeness, accessibility through devotion, and the integration of worldly aims with ultimate liberation.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction and eulogy of the Supreme (a hymn-like passage), enumerating divine attributes in compact epithets to convey the deity’s cosmic sovereignty and salvific power.