Shloka 94
तेजोवृषो द्युतिधर: सर्वशस्त्रभृतां वर: । प्रग्रहो निग्रहो व्यग्रो नैकशूज़ी गदाग्रज:
tejo-vṛṣo dyuti-dharaḥ sarva-śastra-bhṛtāṁ varaḥ | pragraho nigraho vyagro naika-śṛṅgī gadāgrajaḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានពាក្យថា៖ «ព្រះអង្គជាអ្នកបង្អួតភ្លៀងនៃតេជៈដ៏រុងរឿង ជាអ្នកកាន់កាប់ពន្លឺដ៏អស្ចារ្យបំផុត ជាអ្នកល្អឥតខ្ចោះក្នុងចំណោមអ្នកកាន់អាវុធទាំងអស់។ ព្រះអង្គទទួលយកបូជាផ្កា ស្លឹក និងអំណោយរបស់អ្នកស្រឡាញ់ព្រះ; ព្រះអង្គគ្រប់គ្រង និងទប់ស្កាត់សត្វលោកទាំងមូល ហើយតែងខិតខំប្រទានផលដែលអ្នកស្វែងរកប្រាថ្នា។ ព្រះអង្គជាព្រះ ‘មានស្នែងជាច្រើន’—និមិត្តរូបនៃព្រះវាចាសក្ការៈដែលមានរូបរាងច្រើន—ហើយព្រះអង្គជាព្រះអង្គចាស់ជាងកដា (កើតមុននាង)»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Lord as both compassionate and sovereign: he receives sincere devotion (accepts offerings), yet also restrains and governs the world (nigraha). Ethical life is framed as trusting a divine order that rewards devotion and upholds discipline—grace and governance functioning together.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and extols the Supreme through a litany of divine names (as in the Viṣṇu-sahasranāma tradition). This verse is one segment of that praise, enumerating epithets that describe the deity’s splendor, martial supremacy, receptivity to devotion, and universal control.