Shloka 82
कालनेमिनिहा वीर: शौरि: शूरजनेश्वर: । त्रिलोकात्मा त्रिलोकेश: केशव: केशिहा हरि:
kālaneminihā vīraḥ śauriḥ śūrajaneśvaraḥ | trilokātmā trilokeśaḥ keśavaḥ keśihā hariḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ព្រះអង្គជាអ្នកសម្លាប់កាលនេមិ; ជាវីរបុរសឥតគូ; ជាសៅរិ—កើតក្នុងវង្សសូរៈ; ជាព្រះអម្ចាស់ក្នុងចំណោមអ្នកក្លាហាន; ជាអាត្មាខាងក្នុងនៃលោកទាំងបី និងជាព្រះអម្ចាស់នៃលោកទាំងបី; ជាកេសវៈ; ជាអ្នកសម្លាប់កេសិន; ហរិ—អ្នកដកហូតបាបដោយការរំលឹកតែប៉ុណ្ណោះ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional recollection and theological recognition: Kṛṣṇa is praised as both a heroic protector who destroys demonic forces and as the indwelling Self and sovereign of the cosmos; remembering Hari is presented as ethically purifying, removing sin and strengthening dharmic orientation.
Bhīṣma, in the Anuśāsana Parva’s devotional and instructional context, recites a chain of divine epithets for Kṛṣṇa/Viṣṇu—linking mythic deeds (slaying Kālanemi and Keśin) with cosmic lordship (trilokātmā, trilokeśa) to extol him as the supreme refuge.