Shloka 72
वेधा: स्वाड्रोडजित: कृष्णो दृढ: सड्कर्षणो<च्युत: । वरुणो वारुणो वृक्ष: पुष्कराक्षो महामना:
vedhāḥ svāḍro 'jitaḥ kṛṣṇo dṛḍhaḥ saṅkarṣaṇo 'cyutaḥ | varuṇo vāruṇo vṛkṣaḥ puṣkarākṣo mahāmanāḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ព្រះអង្គគឺ វេធា—អ្នករៀបចំវិន័យសព្វយ៉ាង; ស្វាឌ្រៈ—គ្រប់ការងារសម្រេចដោយខ្លួនឯង; អជិតៈ—មិនអាចឈ្នះបាន; ក្រឹષ્ણៈ—ព្រះអម្ចាស់ពណ៌ស្យាម; ទ្រឹឌ្ឍៈ—មាំមួនមិនរង្គើ; សង្កರ್ಷណៈ—អ្នកទាញសត្វទាំងអស់មករួមនៅពេលលាយលះ; និង អច្យុតៈ—អ្នកមិនធ្លាក់ចុះពីស្ថានភាព។ ព្រះអង្គគឺ វរុណៈ—ម្ចាស់ទឹក; វារុណៈ—អ្នកកើតពីវរុណ; វೃក្សៈ—ដើមឈើបរិសុទ្ធ; ពុស្ករាក្សៈ—ភ្នែកដូចផ្កាឈូក; និង មហាមនា—មានព្រះបំណងធំទូលាយ និងអធិរាជ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplative devotion through divine epithets: the Supreme is portrayed as unconquerable, unwavering, and infallible, governing creation and dissolution while sustaining cosmic order. Remembering these names frames ethical life as alignment with a stable, righteous cosmic principle (ṛta/dharma).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and praises the Supreme through a sequence of names and attributes. This verse continues that litany, identifying the Lord with cosmic functions (ordination, dissolution), divine guardianship (Varuṇa), and auspicious iconography (lotus eyes, sacred tree).