Shloka 122
य इदं शृणुयान्नित्यं यश्चवापि परिकीर्तयेत् । नाशुभं प्राप्तुयात् किंचित् सोअमुत्रेह च मानव:
ya idaṁ śṛṇuyān nityaṁ yaś cāpi parikīrtayet | nāśubhaṁ prāpnuyāt kiñcit so 'mutreha ca mānavaḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ អ្នកណាស្តាប់បទនេះជាប្រចាំ ហើយអ្នកណាដែលសូត្រ ឬប្រកាសវា ក៏មិនជួបអ្វីអសុភមង្គលឡើយ—ទាំងក្នុងលោកនេះ និងក្នុងលោកក្រោយ។ ការបង្រៀននេះបង្ហាញអំណាចការពារ និងការបរិសុទ្ធរបស់ការស្តាប់ និងការសូត្រដោយភក្តី ដោយដាក់ការចងចាំជាប្រចាំជាវិន័យអនុវត្តដែលថែរក្សាជីវិត និងជីវិតក្រោយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular listening to and recitation of the sacred hymn (here, the Viṣṇu-sahasranāma in context) is presented as a dhārmic practice that removes or prevents inauspicious outcomes, benefiting a person both in this life and in the next.
In the Anuśāsana Parva’s discourse, Bhīṣma is describing the fruits (phala-śruti) of the Viṣṇu-sahasranāma, assuring Yudhiṣṭhira that those who hear it regularly and those who recite it daily are protected from misfortune in both worlds.