Shloka 7
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
स हि देववर: साक्षाद् देवनाथ: परंतप: । सर्वज्ञ: सर्वसंश्लिष्ट: सर्वग: सर्वतोमुख:
sa hi devavaraḥ sākṣād devanāthaḥ paraṃtapaḥ | sarvajñaḥ sarvasaṃśliṣṭaḥ sarvagaḥ sarvatomukhaḥ ||
ព្រះអង្គជាទេវតាដ៏ប្រសើរបំផុត—បង្ហាញដោយផ្ទាល់ជាព្រះអម្ចាស់ និងជាអ្នកការពារទេវតាទាំងឡាយ—ជាអ្នកដុតដាលសត្រូវនៃធម៌។ ព្រះអង្គជាសព្វញ្ញា ស្ថិតជ្រៀតជ្រែកក្នុងសត្វទាំងអស់ ឆ្លងកាត់គ្រប់ទីកន្លែង និងមានមុខទៅគ្រប់ទិស—ត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាព្រះសច្ចៈដ៏គ្របដណ្តប់ទាំងអស់ ដែលសមគួរឲ្យគោរព និងជាទីពឹង។
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional and ethical vision of the Supreme: the Lord is not distant but directly present, all-knowing and all-pervading. Recognizing such a deity supports dharma by grounding reverence, accountability, and refuge in a power that sees and sustains all.
In a didactic passage framed as divine speech (Īśvara speaking), the text praises and defines the supreme deity through epithets—lord of the gods, protector, enemy-scorcher, omniscient, and omnipresent—establishing the object of worship and the theological basis for the instruction that follows.