Shloka 46
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
दिवि श्रेष्ठो हि भगवान् हरिनारायण: प्रभु: । वन्दितो हि स वन्देत मानितो मानयीत च । अहहितश्चाहयेन्नित्यं पूजित: प्रतिपूजयेत्
divi śreṣṭho hi bhagavān harinārāyaṇaḥ prabhuḥ | vandito hi sa vandeta mānito mānayīta ca | ahahitaś cāhayen nityaṃ pūjitaḥ pratipūjayet |
នៅស្ថានសួគ៌ ព្រះអម្ចាស់ ហរិ-នារាយណៈ ជាព្រះប្រសើរបំផុត។ អ្នកណាថ្វាយការគោរពដល់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គក៏គោរពតបវិញ; អ្នកណាអោយកិត្តិយស ព្រះអង្គក៏អោយកិត្តិយសតប។ អ្នកណាមានចិត្តល្អចំពោះព្រះអង្គ ព្រះអង្គក៏មានព្រះហឫទ័យមេត្តាជានិច្ចចំពោះគេ; ហើយពេលដែលគេបូជាព្រះអង្គ ព្រះអង្គក៏ប្រទានព្រះគុណតបវិញ ដូចជាការឆ្លើយតបនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដោយព្រះអនុគ្រោះសមស្រប។
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reciprocity in devotion: honoring, praising, and worshipping the Lord is met with corresponding divine favor and regard. It frames bhakti as a relationship in which sincere reverence draws a responsive grace.
Īśvara (the Lord) speaks, declaring Hari-Nārāyaṇa’s supremacy and describing how the Lord responds to human acts of reverence—praise, respect, and worship—by returning honor and benevolence to the devotee.