Shloka 52
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
आत्मानमुपजीवन् यो दीक्षां द्वादशवार्षिकीम् । ह॒त्वाग्नौ देहमुत्सूज्य वह्विलोके महीयते
ātmānam upajīvan yo dīkṣāṃ dvādaśavārṣikīm | hatvāgnau deham utsṛjya vahniloke mahīyate ||
ព្រះមហេស្វរៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកណាដែលទទួលទិក្សាវ្រតអស់ដប់ពីរឆ្នាំ ដោយរស់នៅពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង ហើយបន្ទាប់មកបានបូជារូបកាយរបស់ខ្លួនចូលទៅក្នុងភ្លើង ដោយលះបង់វាចោល នោះត្រូវបានគេគោរព និងបានកិត្តិយសឧត្តមនៅក្នុងលោកអគ្គិ (លោករបស់ព្រះអគ្គិ—ទេវតាភ្លើង)»។
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse extols rigorous vow-observance (dīkṣā) sustained through self-reliance and culminating in a total sacrificial offering of oneself; such extreme tapas is said to yield exalted posthumous attainment in Agni’s realm, emphasizing the Mahābhārata theme that disciplined austerity and ritual resolve bear powerful spiritual फल (results).
Maheśvara describes a specific ascetic trajectory: a person undertakes a twelve-year consecrated observance while sustaining life independently, and at its completion relinquishes the body by consigning it to fire; the stated outcome is honor and elevation in Vahniloka, the world of the Fire-god.