Shloka 51
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
चीर्व्वा द्वादशवर्षाणि दीक्षामेतां मनोगताम् । स्वर्गलोकमवाप्रोति देवैश्व सह मोदते,जो बारह वर्षोतक इस मनोगत दीक्षाका पालन करता है, वह स्वर्गलोकमें जाता और देवताओंके साथ आनन्द भोगता है
cīrvvā dvādaśavarṣāṇi dīkṣām etāṁ manogatām | svargalokam avāpnoti devaiś ca saha modate ||
ព្រះមហេស្វរៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកណាដែលគោរពប្រតិបត្តិដោយស្មោះត្រង់នូវទិក្សាវ្រត (វ្រតនៃការប្រកបពិធីបរិសុទ្ធ) ដែលបានសម្រេចក្នុងចិត្តនេះ អស់រយៈពេលដប់ពីរឆ្នាំ នោះនឹងបានទៅដល់លោកសួគ៌ ហើយរីករាយនៅទីនោះជាមួយពួកទេវតា»។
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
Sustained, disciplined observance of a vow—especially one grounded in sincere inner resolve (manogatā)—bears spiritual fruit; perseverance over a long period (twelve years) is presented as leading to heavenly attainment and joy among the devas.
Maheśvara is describing the result (phala) of practicing a particular consecrated observance (dīkṣā) for twelve years: the practitioner reaches Svarga and enjoys divine companionship, emphasizing the efficacy of long-term vow-based discipline.