Shloka 30
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
चारों वेदोंमें निष्णात होना और सब जीवोंके प्रति सरलताका बर्ताव करना--ये दोनों एक समान समझे जाते हैं अथवा सरलताका ही महत्त्व अधिक माना जाता है ।।
ārjavaṃ dharmam ity āhur adharmaḥ jihma ucyate | ārjaveneha saṃyukto naro dharmeṇa yujyate ||
មហាទេវៈបង្រៀនថា ភាពត្រង់ត្រូវត្រូវបានហៅថា «ធម៌» ខណៈដែលភាពកោងកាចត្រូវបានហៅថា «អធម៌»។ មនុស្សដែលភ្ជាប់ជាមួយសេចក្តីស្មោះត្រង់ និងភាពសាមញ្ញក្នុងការប្រព្រឹត្ត នៅក្នុងលោកនេះទើបស្របតាមធម៌ពិតប្រាកដ ហើយសមស្របក្នុងការទទួលផលរបស់វា។ តម្លៃសីលធម៌នៃភាពត្រង់ក្នុងចិត្តនេះ ត្រូវបានចាត់ទុកថាស្មើ—ឬខ្ពស់ជាង—ការស្ទាត់ជំនាញតែប៉ុណ្ណោះក្នុងវេដាទាំងបួន។
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
Dharma is identified with ārjava—straightforward, honest, non-deceptive conduct—whereas crookedness (jihmatā) is adharma. Ethical integrity is presented as a decisive marker of righteousness, even outweighing mere scholarly attainment.
Śrī Maheśvara is instructing the listener within the Anuśāsana Parva’s didactic setting, defining dharma through character and behavior: the truly dhārmic person is one who lives with simplicity and sincerity and thereby becomes entitled to dharma’s results.