Shloka 32
Umā–Maheśvara-saṃvāda: Varṇa-bhraṃśa, Ācāra (Vṛtta), and Karmic Ascent/Decline
आजन्मनां शतं चैव नरके पच्यते तु सः । निष्कृतिं च न तस्यापि अनुमन्यन्ति कहिचित्
ājānmanāṁ śataṁ caiva narake pacyate tu saḥ | niṣkṛtiṁ ca na tasyāpi anumaṇyanti kahicit ||
ធម្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បុគ្គលនោះពិតជាត្រូវបានដុតឆ្អិននៅនរកអស់មួយរយជីវិតកំណើត។ ហើយសម្រាប់គាត់ ការសងបាប ឬការលោះបាប មិនដែលត្រូវបានអនុម័តឡើយ—ដោយអ្នកណាម្នាក់ក៏ដោយ»។
धर्म उवाच
Educational Q&A
Certain grave wrongs carry consequences so severe that ordinary expiations (niṣkṛti) are not considered sufficient; moral accountability extends beyond a single lifetime.
Dharma is delivering a stern judgment about the fate of a wrongdoer: prolonged torment in hell and the denial of any recognized atonement, underscoring the seriousness of the offense under discussion in this section.