Shloka 83
Vānaprastha-dharma and Tapas: Śiva–Umā Saṃvāda
Forest-Stage Discipline and Austerity
हृष्टपुष्टमनास्तेषां प्रजा भवति नित्यदा । कुलवंशस्य वृद्धिस्तु पिण्डदस्य फलं भवेत् । श्रद्दधानस्तु यः कुर्यात् पितृणामनृणो भवेत्
hṛṣṭa-puṣṭa-manās teṣāṃ prajā bhavati nityadā | kula-vaṃśasya vṛddhis tu piṇḍa-dasya phalaṃ bhavet | śraddadhānas tu yaḥ kuryāt pitṝṇām anṛṇo bhavet |
ឥន្ទ្រៈ (Śakra) មានព្រះបន្ទូលថា៖ «សម្រាប់អ្នកដែលប្រតិបត្តិពិធីបុព្វបុរសទាំងនេះ ប្រជាជន និងកូនចៅរបស់ពួកគេតែងសប្បាយរីករាយ សុខសប្បាយ និងពេញចិត្តជានិច្ច។ ការកើនឡើង និងការបន្តនៃគ្រួសារ និងវង្សត្រកូល គឺជាផលនៃស្រាទ្ធ (śrāddha); ផលនេះងាយបានសម្រាប់អ្នកដែលថ្វាយបិណ្ឌ (piṇḍa)។ ហើយអ្នកណាធ្វើស្រាទ្ធដល់បិត្រឹ (Pitṛs) ដោយសទ្ធា នោះរួចផុតពីបំណុលដែលជំពាក់ដល់ពួកគេ។»
शक्र उवाच
Educational Q&A
Śrāddha and piṇḍadāna, when done with śraddhā (faith and reverence), are presented as dharmic duties that sustain family well-being and lineage continuity, and they discharge one’s pitṛ-ṛṇa—the moral obligation owed to one’s ancestors.
Śakra (Indra) is explaining the fruits of performing ancestral rites: the prosperity and contentment of one’s people, the growth of family and lineage, and the removal of indebtedness to the Pitṛs through faithful performance of śrāddha and piṇḍa offerings.